Αγαπημένο μου ντελίβερι, σου γράφω πάλι απο ανάγκη.

σε Προσωπικές ιστορίες απο

Αγαπημένο μου ντελίβερι Αττικής και περιχώρων,

Σε εμπιστεύομαι -σχεδόν- καθημερινά τον τελευταίο χρόνο για το μεσημεριανό μου. Σε πληρώνω ακριβά, κυρίως γιατί επιλέγω ιδιαίτερες γεύσεις αλλά σου έχω μερικά παράπονα που ίσως θα έπρεπε να εξετάσεις σοβαρά και να τα λάβεις υπόψιν σου αν θέλεις η σχέση μας να συνεχίσει να έχει μέλλον.

Όταν σε παίρνω τηλέφωνο, με καλοπιάνεις και με κάνεις να νιώθω μοναδικός και μόνο που θυμάσαι την διεύθυνσή μου. Σ’ ευχαριστώ! Σχεδόν πάντα θυμάσαι τι θα παραγγείλω Μέχρι εδώ όλα είναι άψογα. Τα παράπονά μου αρχίζουν αφού κλείσουμε το τηλέφωνο άλλωστε. Και κάπως έτσι ξεκινάει η αναμονή. Να σας συστήσω. Με αυτή την κυρία θα χρειαστεί να κάνετε πολύ υπομονή. Ειδικά όταν πεινάτε πολύ. Σχεδόν πάντα δηλαδή στην περίπτωσή μου. Η αναμονή τις περισσότερες φορές είναι μεγάλη, στο κέντρο της Αθήνας θέλω να μου φέρεις την παραγγελία, όχι σε κάποια δυσπρόσιτη περιοχή. Οποιοσδήποτε χρόνος πάνω από 40 λεπτά θεωρείται σπατάλη, αν μη τι άλλο.

Μέγεθος και μερίδες. Εντάξει, το μέγεθος είναι ένας όρος που προβληματίζει γενικά στην εποχή μας σε όλους τους τομείς. Εσύ όμως αγαπημένε μου ντελιβερά γιατί να συμμετέχεις σε αυτή την εξίσωση; Γιατί να τρώω μακαρονάκια, μπιφτεκάκια, σαλατούλα ενώ στον κατάλογό σου γράφεις μακαρονάδα, μπιφτέκια φούρνου και σαλάτα; Το υποκοριστικό στις παραπάνω λέξεις δεν είναι παρά μόνο η πρώτη μου σκέψη όταν ανοίγω τις συσκευασίες με το φαγητό. Και λες εντάξει. “Μην είσαι άπληστος. Κάποιος άνθρωπος θα έχει ορίσει με βάση κάποιο διαιτολόγιο ότι η σωστή μερίδα είναι τόση. Οι άνθρωποι φροντίζουν την διατροφή σου αχάριστε!”

Αρχίζω να τρώω και σκέφτομαι ότι θα χορτάσω. Λέω δεν μπορεί οι άνθρωποι είναι επαγγελματίες ξέρουν, γνωρίζουν! Αρχίζω ανάμεσα στις σκέψεις μου και γρατζουνάω με το πιρούνι τον πάτο απ το μπολ που περιέχει το φαγητό μου και βρίσκω εξογκώματα που μειώνουν ακόμη περισσότερο την ποσότητα του φαγητού. Νιώθω εξαπατημένος, προδομένος απο την επιλογή μου αυτή. Κάνω την σκέψη πως με αυτά τα λεφτά θα έτρωγα δύο πίτες με γύρο και θα έσκαγα. Παρ’ όλα αυτά πιστός στο διαιτολόγιό μου συνεχίζω να σκέφτομαι υγιεινά. Φτάνω στην τελευταία μπουκιά και ακόμη το αίσθημα κορεσμού δεν έχει έρθει. Το σήμα στον εγκέφαλο οτι χόρτασα δεν έχει φτάσει. Περιμένω 10, 20 λεπτά και ακόμα τίποτα. Την επόμενη ώρα πεινάω σαν τρελός.
Για να είμαστε ξηγημένοι θα με αναγκάσεις φίλε μου ντελιβερά να σου ζητάω στο εξής κανονικές μερίδες με όλα αυτά που κάνεις. Και ας τις πληρώνω παραπάνω στην τελική. Σου εμπιστεύομαι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας μου. Στο πληρώνω. Να είσαι σωστός μαζί μου για να σε προτιμήσω ξανά..