Αποχαιρετισμοί, αυτή η μάστιγα

σε Προσωπικές ιστορίες απο

Είναι λογικό ο κάθε άνθρωπος να τραβάει το δικό του δρόμο. Αυτόν που ο ίδιος θεωρεί καλύτερο για τον εαυτό του και την προσωπική ανέλιξή του. Είναι στην φύση μας να εξελισσόμαστε και να προοδεύουμε άλλωστε. Δεκατρία χρόνια φιλίας. Δεκατρία χρόνια παρέας και αδελφικότητας καλούμαστε να αποχωριστούμε γι’ αυτό το καλύτερο μέλλον. Τον φετινό Αύγουστο δύο πολύ καλοί μου φίλοι φεύγουν για να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, την τύχη τους μακριά απο την Ελλάδα. Δεν είναι επειδή είναι δικοί μου φίλοι. Θα μπορούσε να ήταν και δικοί σου φίλοι, συγγενείς. Είναι ότι δύο ακόμη νέοι άνθρωποι νιώθουν ότι δεν έχουν μέλλον εδώ. Επειδή αυτόν τον αποχαιρετισμό τον επεξεργάζομαι μέσα μου καιρό και τον έχω ζήσει πιο έντονα απο κάθε άλλον στην ζωή μου μέχρι σήμερα μπορώ να σας πω πως ήταν επίπονος. Βουβός και βαρύς.

Απ την μία να χαίρεσαι που φίλοι σου θα κυνηγήσουν το βέλτιστο για τους ίδιους αλλά απο την άλλη να σκέφτεσαι όλες εκείνες τις καθημερινές στιγμές που δεν είχες καν εκτιμήσει και τώρα θα είναι απλά μια μικρή πολυτέλεια στο μέλλον. Στιγμές, γεμάτες απο εικόνες γεμάτες απο ανθρώπους. Να το γεμίζετε το σακούλι. Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν. Τουλάχιστον να είστε γεμάτοι. Να μην είστε άδειοι απο αναμνήσεις. Είναι στη φύση του ανθρώπου ν’ αποζητάει την κανονικότητα. Να επιστρέφει σε ρυθμούς χαλαρούς γιατί δεν αντέχει την πίεση.

Αυτό είναι που με κρατάει και ξέρω ότι θα ξαναδώ τους φίλους μου. Αυτό και μας ενώνει άλλωστε. Αυτή η κανονικότητα αυτού εδώ του τόπου και οι χαλαροί της ρυθμοί. Και ας ζούμε σε μια τόσο παράλογη εποχή. Τα πράγματα θα φτιάξουν, και μαζί με την πρόοδο θα έρθουν και άλλες στιγμές. Στην Ελλάδα. Σε μιαν άλλη χώρα. Κανείς δεν ξέρει. Το μέλλον άλλωστε δεν προβλέπεται. Προσεγγίζεται μόνο. Είναι η προβολή που κάνει ο καθένας μας τον εαυτό του στο μέλλον και όλα εκείνα που θυμάται.

Απο μια μεγάλη παρέα εφήβων και νέων θα μείνουμε πίσω λίγοι κάνοντας τα ίδια όνειρα. Απλώς σταθήκαμε πιο τυχεροί να το πώ, βρήκαμε μια δουλειά πιο γρήγορα, έτυχε και σπουδάσαμε κάτι που δεν το χτύπησε έτσι όλη αυτή η κατάσταση με την κρίση. Πείτε το όπως θέλετε. Πάντως κανείς μας πριν απο δεκατρία χρόνια όταν πηγαίναμε σχολείο ακόμη δεν φανταζόταν αυτήν την στιγμή. Να πρέπει να αποχαιρετίσουμε τους καλύτερους μας φίλους σε μια εβδομάδα μέσα γιατί ξενιτεύονται. Όχι απο όνειρο. Όχι απο δίψα. Αλλά κυρίως απο έλλειψη οργάνωσης αυτού του τόπου. Άλλωστε οι αποχαιρετισμοί είναι μια μάστιγα που δεν καταπολεμάται εύκολα. Αφήνει κατάλοιπα. Και σε αυτόν που φεύγει και σε αυτούς που μένουν. Χωρίς ερωτήσεις. Χωρίς δικαιολογίες.