Μια συννεφιασμένη ημέρα

σε Προσωπικές ιστορίες απο
Είναι ακόμη Αύγουστος. Οι διακοπές συνεχίζονται για τους περισσότερους Αθηναίους όπως πάντα τέτοια περίοδο. Και εμείς εδώ σε μια Αθήνα συννεφιασμένη απ όλες τις απόψεις. Και δεν είναι μόνο το γεγονός οτι το πάει για βροχή. Σιγά μια μπόρα ακόμη θα περάσει. Πάντα περνάει.
Μιλάω κυρίως για τη συννεφιά που επικρατεί συχνά πυκνά μέσα μας. Στις σχέσεις, στα συναισθήματα μας και γενικότερα στη ζωή μας. Τα γράφω αυτά και κάνω εικόνα εκείνο το καρτούν που το κυνηγάει επίμονα το μαύρο συνμεφάκι της βροχής όπου και αν πάει.
Μόνο που εμείς δεν είμαστε καρτούν. Είμαστε άνθρωποι και όχι καρικατούρες. Ικανοί για το καλύτερο μα και το χειρότερο. Ικανοί να ξεπεράσουμε τα όριά μας αλλά και να τα ξεγελάσουμε παραμένωντας αδρανείς. Όλα είναι επιλογές. Σύμφωνοι. Κ αυτό το τέρας μέσα μας; ο υπαίτιος της συννεφιάς; Να ζει και αυτό μέσα μας άραγε; Και που κρύβεται όταν είμαστε καλά; Τι ουσίες εκκρίνει ο εγκέφαλος και το κουτάκι αυτό κρύβεται και δεν το βρίσκουμε στα πρόχειρα συναισθήματά μας ώστε να το δούμε και να το φορέσουμε;
Και συνεχίζοντας το συλλογισμό μου αναρωτιέμαι αν αυτό το μπάχαλο της συννεφιάς μπορεί να λυθεί απλά και μόνο υοθετώντας μια διαφορετική στάση ζωής βλέποντας πιο ξεκάθαρα τα πράγματα γύρω. Η απάντηση σίγουρα δεν είναι απλή και εύκολη και ενώ έξω  σημερα συνεχίζει να έχει ακόμη συννεφιά.