Χαμηλές πτήσεις εντός πόλης

Αρθρογράφος

Ιάκωβος Φρούντας

Ιάκωβος Φρούντας has 8 articles published.

Κάτι διαφορετικό για να θυμάσαι

σε Προσωπικές ιστορίες απο

Αν νιώθεις οτι πνίγεσαι με ότι περνάς καθημερινά, αν η λέξη μιζέρια είναι ταμπέλα ολάκερη πάνω απ’ το κεφάλι σου και πιστεύεις πως είσαι εγκλωβισμένος σε μια πραγματικότητα που δεν θέλεις τότε οι επόμενες γραμμές ίσως σε βοηθήσουν.

Προσπάθησε μια φορά ν’ αλλάξεις την καθημερινότητά σου. Αυτή που μισείς. Αυτή που σιχαίνεσαι. Να κάνεις κάτι διαφορετικό. Να δείς οτι δεν σε πνίγει κανείς. Οτι το μόνο σου εμπόδιο είσαι εσύ, ο ίδιος σου ο εαυτός και κανένας άλλος. Για όλα σου τα προβλήματα. Για όλες σου τις έγνοιες. Εσύ ο υπαίτιος εσύ και ο λυτρωτής. Βάλε πλάνο. Να ξυπνήσεις διαφορετικά. Χαρούμενα. Να κάνεις πράγματα αλλιώτικα απ ότι έκανες χθές, να σπάσεις την ρουτίνα. Να μην ζείς στην απόλυτη τάξη.

Να δοκιμάσεις να αλλάξεις τον αέρα που αναπνέεις. Να αλλάξεις την γεύση απ’ τον καφέ σου. Την διαδρομή προς την δουλειά σου. Τη βόλτα με το σκύλο σου. Το βάδισμά σου. Αφού τα βαριέσαι και δεν τα μπορείς, να τ΄ αλλάξεις. Μην τα σιχτιρίζεις και τα καταριέσαι. Είσαι τυχερός που τα ‘χεις. Και σαν τυχερός πρέπει να σου συμπεριφέρεσαι. Γιατί είσαι. Μοναδικός. Ξεχωριστός. Ο εαυτός σου δεν υπάρχει εκεί έξω σε αντίγραφο. Ευτυχώς ή δυστυχώς είσαι ότι κάνεις. Μόνος. Κ ας έχεις τόσους τριγύρω σου.

Να έχεις κάτι διαφορετικό να θυμάσαι σαν επιστρέψεις στην ρουτίνα σου. Κάτι για να ξεχνίεσαι. Να βρίσκεις αφορμές να λες οτι τα καταφέρνεις συχνά. Να το θες και να το κάνεις. Γιατί οι στιγμές αυτές μένουν στο τέλος της μέρας. Αυτές δίνουν την γεύση και στην επόμενη μέρα. Και θες μωρέ να ‘ναι πικρή η γεύση τούτη; Μια συνήθεια είναι κ η γεύση. Την φτιάχνεις. Την εκπαιδεύεις, ωριμάζει μαζί σου. Ωριμάζει μεγαλώνοντας.

Μεγαλώνουν οι σκέψεις σου. Θυμάσαι περισσότερο το τι ήθελες και το συγκρίνεις με το τι κατάφερες. Μπαίνουν όλα στο ζύγι. Στα συν και στα πλήν. Γ’ αυτό σου λέω ν’ αλλάξεις τις συνήθειες σου. Λίγο λίγο. Πολύ πολύ. Εσύ το ξέρεις καλύτερα. Ν΄ αλλάξεις την καθημερινότητά σου να την κάνεις πιο όμορφη για να ΄χεις περισσότερα θετικά να βάλεις μετά στο ζύγι. Σκέψου το. Για να ‘χεις κάτι να θυμάσαι πως κατάφερες.

 

Αγαπημένο μου ντελίβερι, σου γράφω πάλι απο ανάγκη.

σε Προσωπικές ιστορίες απο

Αγαπημένο μου ντελίβερι Αττικής και περιχώρων,

Σε εμπιστεύομαι -σχεδόν- καθημερινά τον τελευταίο χρόνο για το μεσημεριανό μου. Σε πληρώνω ακριβά, κυρίως γιατί επιλέγω ιδιαίτερες γεύσεις αλλά σου έχω μερικά παράπονα που ίσως θα έπρεπε να εξετάσεις σοβαρά και να τα λάβεις υπόψιν σου αν θέλεις η σχέση μας να συνεχίσει να έχει μέλλον.

Όταν σε παίρνω τηλέφωνο, με καλοπιάνεις και με κάνεις να νιώθω μοναδικός και μόνο που θυμάσαι την διεύθυνσή μου. Σ’ ευχαριστώ! Σχεδόν πάντα θυμάσαι τι θα παραγγείλω Μέχρι εδώ όλα είναι άψογα. Τα παράπονά μου αρχίζουν αφού κλείσουμε το τηλέφωνο άλλωστε. Και κάπως έτσι ξεκινάει η αναμονή. Να σας συστήσω. Με αυτή την κυρία θα χρειαστεί να κάνετε πολύ υπομονή. Ειδικά όταν πεινάτε πολύ. Σχεδόν πάντα δηλαδή στην περίπτωσή μου. Η αναμονή τις περισσότερες φορές είναι μεγάλη, στο κέντρο της Αθήνας θέλω να μου φέρεις την παραγγελία, όχι σε κάποια δυσπρόσιτη περιοχή. Οποιοσδήποτε χρόνος πάνω από 40 λεπτά θεωρείται σπατάλη, αν μη τι άλλο.

Μέγεθος και μερίδες. Εντάξει, το μέγεθος είναι ένας όρος που προβληματίζει γενικά στην εποχή μας σε όλους τους τομείς. Εσύ όμως αγαπημένε μου ντελιβερά γιατί να συμμετέχεις σε αυτή την εξίσωση; Γιατί να τρώω μακαρονάκια, μπιφτεκάκια, σαλατούλα ενώ στον κατάλογό σου γράφεις μακαρονάδα, μπιφτέκια φούρνου και σαλάτα; Το υποκοριστικό στις παραπάνω λέξεις δεν είναι παρά μόνο η πρώτη μου σκέψη όταν ανοίγω τις συσκευασίες με το φαγητό. Και λες εντάξει. “Μην είσαι άπληστος. Κάποιος άνθρωπος θα έχει ορίσει με βάση κάποιο διαιτολόγιο ότι η σωστή μερίδα είναι τόση. Οι άνθρωποι φροντίζουν την διατροφή σου αχάριστε!”

Αρχίζω να τρώω και σκέφτομαι ότι θα χορτάσω. Λέω δεν μπορεί οι άνθρωποι είναι επαγγελματίες ξέρουν, γνωρίζουν! Αρχίζω ανάμεσα στις σκέψεις μου και γρατζουνάω με το πιρούνι τον πάτο απ το μπολ που περιέχει το φαγητό μου και βρίσκω εξογκώματα που μειώνουν ακόμη περισσότερο την ποσότητα του φαγητού. Νιώθω εξαπατημένος, προδομένος απο την επιλογή μου αυτή. Κάνω την σκέψη πως με αυτά τα λεφτά θα έτρωγα δύο πίτες με γύρο και θα έσκαγα. Παρ’ όλα αυτά πιστός στο διαιτολόγιό μου συνεχίζω να σκέφτομαι υγιεινά. Φτάνω στην τελευταία μπουκιά και ακόμη το αίσθημα κορεσμού δεν έχει έρθει. Το σήμα στον εγκέφαλο οτι χόρτασα δεν έχει φτάσει. Περιμένω 10, 20 λεπτά και ακόμα τίποτα. Την επόμενη ώρα πεινάω σαν τρελός.
Για να είμαστε ξηγημένοι θα με αναγκάσεις φίλε μου ντελιβερά να σου ζητάω στο εξής κανονικές μερίδες με όλα αυτά που κάνεις. Και ας τις πληρώνω παραπάνω στην τελική. Σου εμπιστεύομαι το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας μου. Στο πληρώνω. Να είσαι σωστός μαζί μου για να σε προτιμήσω ξανά..

O καφές θα σε καταλαβαίνει πάντα

σε Προσωπικές ιστορίες απο

Τον έχουμε συνδιάσει με το ξύπνημά μας. Με τη δημιουργικότητά μας. Και όχι τυχαία. Η καφείνη με τις ιδιότητές της μας κρατάει σε εγρήγορση. Μας κάνει παρέα. Και κρατήστε το αυτό. Είναι σημαντικό. Προσωπικά τον έχω συνδυάσει με το γραφείο μου. Πριν κάτσω μπροστά στον υπολογιστή μου πάντα υπάρχει μια κούπα με ένα διπλό εσπρέσσο πάνω στο σουπλά. Κ αν η κούπα τελειώσει η διαδικασία επαναλαμβάνεται απο την αρχή. Νομίζω πως είναι περισσότερο εγκεφαλική εξάρτηση, μα δεν θέλω να την κόψω. Είναι βλέπεις που παλεύω και με το να κόψω το τσιγάρο μήνες τώρα και μου φαίνονται καμπόσα πράγματα δύσκολο να πέφτουν όλα μαζί. Στην τελική τι έχει ο καφές; Μια όμορφη κούπα, μια κουταλιά ζάχαρη και εκείνο το άρωμα που σου φτιάχνει τη διάθεση. Δεν βλέπω κάτι αρνητικό κάτι κακό. Άσε που μπορείς να σκέφτεσαι καλύτερα μαζί του. Εξάλλου δεν φέρει αντιρρήσεις. Είναι πάντα εκεί. Στο ντουλάπι του και σε περιμένει να γευτείς το χαρμάνι του. Κάθε φορά. Γιατί ο καφές σε καταλαβαίνει πάντα.

Πρώτη ημέρα χωρίς τσιγάρο

σε Προσωπικές ιστορίες απο

Είμαι 26. Νιώθω 40 καπνίζω γύρω στα 10 χρόνια και θέλω να απαλλαγώ. Πήρα την πολυπόθητη απόφαση να κόψω το τσιγάρο. Είπα ότι θα γράψω αυτό το άρθρο όταν κλείσω την πρώτη ημέρα χωρίς τσιγάρο. Και να μαι! 24 ώρες μετά. Η αλήθεια έιναι ότι μου ήρθε να καπνίσω λιγότερες φορές απ όσες περίμενα στην αρχή. Το σκεφτόμουν καιρό. Το προηγούμενο διάστημα είχα καταφέρει και είχα κόψει το τσιγάρο για 3 μήνες συνεχόμενα. Θα μου πείτε και γιατι το ξανάρχισες τότε; Η απάντηση είναι πολύ έυκολη. Καφές και ποτό. Εκεί δεν μπορώ να ελέγξω το τσιγάρο. Το ζητάω σαν τρελός.

Σήμερα δεν έκανα κάτι το διαφορετικό. Ξύπνησα κανονικά και πήγα για δουλειά. Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν θα το ανάψω σήμερα. Έστω να τον ξεγελάσω ήθελα. Μ αυτά και μ αυτά έφτασα στη δουλειά χωρίς να το καταλάβω κάν -βοήθησαν και οι X Ambassadors σε αυτό-. Φτάνοντας λοιπόν στο γραφείο είχε τόση δουλειά που δεν μπόρεσα να το σκεφτώ καν. Μετά το φαγητό μου ήρθε η επιθυμία και πάλι όμως. Μαζί μ αυτήν όμως ήρθε και η ιδέα να φτιάξω αυτό το blog ώστε να μοιράζομαι μαζί σας την προσπάθειά μου. Και μόνο στην ιδέα ότι έστω ακόμα και ένας πάνω στον πλανήτη να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με εμένα μου έδωσε δύναμη και θάρρος.

Απο το σημείο αυτό και έπειτα ήθελα να φτιάξω το blog. Βέβαια αναπόφευκτα σκέτομαι και το τσιγάρο ακόμη. Με σκέφτομαι να τραβάω μια τζούρα αλλά δεν θα λυγίσω. Θα τα καταφέρω. Με σκέφτομαι σε 10 χρόνια απο τώρα. Καθαρό και γεμάτο ενέργεια και δραστηριότητες. Να είμαστε καλά μέχρι τότε να τα λέμε. Σε λίγο θα πέσω για ύπνο και απ ότι φαίνεται έχω κερδίσει για 1η μέρα.

Τι λέω;

Έχω ήδη κερδίσει. Δεν έχω καν πακέτο μαζί μου. Το τελευταίο μου πακέτο το ακούμπησα προχθές πάνω σε ένα κάδο. Μισογεμάτο. Σκεπτόμενος ότι θα το βρεί κάποιος και θα το πάρει. Για να δούμε. Η συνέχεια προβλέπεται δύσκολη και μακρά.

Πιο live πεθαίνεις!

σε Προσωπικές ιστορίες απο

Ευτυχώς που πέρασε το καλοκαίρι δηλαδή και ελπίζουμε οτι ξεμπερδέψαμε λιγάκι με την υπόθεση live. Προς το παρόν. Μέχρι να ‘ρθουν τα Χριστούγεννα πάλι και δώστου live και εκεί. Αν δεν έχεις καταλάβει γιατί μιλάω μάλλον είσαι σε λάθος άρθρο. Πήγαινε πίσω και διάβασε κάτι άλλο καλύτερα. Μάλλον είσαι καθαρος απ’ αυτό. Για σένα που κατάλαβες ότι μιλάω για την πρόσφατη δυνατότητα του Facebook να μας βγάζει live και να μοιραζόμαστε τις στιγμές μας με τους φίλους μας σου συστήνω να κάνεις υπομονή. Στις ακόλουθες γραμμές θα δεις κάπου τον εαυτό σου μέσα.

Για σένα που με καταλαβαίνεις. Φέτος απ’ το σπίτι μου που λες πήγα στο πανηγύρι στην Κουρδουκούβλιανη γιατί εξέπεμψε live o Γιάννης ντε. Η Μαρία με πήγε στο Καρντινοχώρι όπου εμφανίζονταν εκεί γνωστοί λαϊκοί τροβαδούροι της εγχώριας μουσικής σκηνής και δεν έπρεπε να το χάσει κανείς αυτό κατά την γνώμη της. Και τσούκου πατάει το κουμπάκι και να σου τα νοτιφικέισονς στις 3 το πρωί -γιατί τότε βγαίνουν και οι σωστοί οι καλλιτέχνες-. Και εμένα Μαράκι, Τάσο, Κώστα, Γιώργο, Δήμητρα (βάλε ότι θες εδώ) δεν μου λες; Τι με νοιάζει που πήγες;

Δεν σε ζηλεύω. Να περνάς καλά όπου κ αν πάς. Πάντα, και στο λέω ειλικρινά ότι το θέλω. Αρκεί το γ@%^&$νο το κουμπάκι του Go Live! να το πατάς με σύνεση. Δηλαδή ποτέ. Να σου πω ένα μικρό μυστικό; Αυτό δεν φτιάχτηκε για σένα και για μένα. Το κουμπάκι αυτό σχεδιάστηκε με σκοπό να επικοινωνούν οι μεγάλες σελίδες του Facebook με το κοινό τους πιο εύκολα. Θα μου πεις εγώ δεν έχω κοινό. Δεν ξέρω. Αν έχεις μπράβο σου. Πάντως μετά το επόμενο Go Live! που θα δω θα έχεις και ένα κενό στο friendlist σου, και θα είναι απο εμένα και τον κάθε εμένα.

Που κάναμε υπομονή ένα ολόκληρο καλοκαίρι και είδαμε τα πάντα απο ‘σένα. Μην ξηγίεσαι έτσι. Και προπάντων μην παίζεις με τα κουμπάκια. Αυτό άσε να το κάνει ο DJ για σένα. Τώρα αν πηγαίνεις σε κλαρίνα, τι να πω; Λυπήσου μας.

Μια συννεφιασμένη ημέρα

σε Προσωπικές ιστορίες απο
Είναι ακόμη Αύγουστος. Οι διακοπές συνεχίζονται για τους περισσότερους Αθηναίους όπως πάντα τέτοια περίοδο. Και εμείς εδώ σε μια Αθήνα συννεφιασμένη απ όλες τις απόψεις. Και δεν είναι μόνο το γεγονός οτι το πάει για βροχή. Σιγά μια μπόρα ακόμη θα περάσει. Πάντα περνάει.
Μιλάω κυρίως για τη συννεφιά που επικρατεί συχνά πυκνά μέσα μας. Στις σχέσεις, στα συναισθήματα μας και γενικότερα στη ζωή μας. Τα γράφω αυτά και κάνω εικόνα εκείνο το καρτούν που το κυνηγάει επίμονα το μαύρο συνμεφάκι της βροχής όπου και αν πάει.
Μόνο που εμείς δεν είμαστε καρτούν. Είμαστε άνθρωποι και όχι καρικατούρες. Ικανοί για το καλύτερο μα και το χειρότερο. Ικανοί να ξεπεράσουμε τα όριά μας αλλά και να τα ξεγελάσουμε παραμένωντας αδρανείς. Όλα είναι επιλογές. Σύμφωνοι. Κ αυτό το τέρας μέσα μας; ο υπαίτιος της συννεφιάς; Να ζει και αυτό μέσα μας άραγε; Και που κρύβεται όταν είμαστε καλά; Τι ουσίες εκκρίνει ο εγκέφαλος και το κουτάκι αυτό κρύβεται και δεν το βρίσκουμε στα πρόχειρα συναισθήματά μας ώστε να το δούμε και να το φορέσουμε;
Και συνεχίζοντας το συλλογισμό μου αναρωτιέμαι αν αυτό το μπάχαλο της συννεφιάς μπορεί να λυθεί απλά και μόνο υοθετώντας μια διαφορετική στάση ζωής βλέποντας πιο ξεκάθαρα τα πράγματα γύρω. Η απάντηση σίγουρα δεν είναι απλή και εύκολη και ενώ έξω  σημερα συνεχίζει να έχει ακόμη συννεφιά.

Αποχαιρετισμοί, αυτή η μάστιγα

σε Προσωπικές ιστορίες απο

Είναι λογικό ο κάθε άνθρωπος να τραβάει το δικό του δρόμο. Αυτόν που ο ίδιος θεωρεί καλύτερο για τον εαυτό του και την προσωπική ανέλιξή του. Είναι στην φύση μας να εξελισσόμαστε και να προοδεύουμε άλλωστε. Δεκατρία χρόνια φιλίας. Δεκατρία χρόνια παρέας και αδελφικότητας καλούμαστε να αποχωριστούμε γι’ αυτό το καλύτερο μέλλον. Τον φετινό Αύγουστο δύο πολύ καλοί μου φίλοι φεύγουν για να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, την τύχη τους μακριά απο την Ελλάδα. Δεν είναι επειδή είναι δικοί μου φίλοι. Θα μπορούσε να ήταν και δικοί σου φίλοι, συγγενείς. Είναι ότι δύο ακόμη νέοι άνθρωποι νιώθουν ότι δεν έχουν μέλλον εδώ. Επειδή αυτόν τον αποχαιρετισμό τον επεξεργάζομαι μέσα μου καιρό και τον έχω ζήσει πιο έντονα απο κάθε άλλον στην ζωή μου μέχρι σήμερα μπορώ να σας πω πως ήταν επίπονος. Βουβός και βαρύς.

Απ την μία να χαίρεσαι που φίλοι σου θα κυνηγήσουν το βέλτιστο για τους ίδιους αλλά απο την άλλη να σκέφτεσαι όλες εκείνες τις καθημερινές στιγμές που δεν είχες καν εκτιμήσει και τώρα θα είναι απλά μια μικρή πολυτέλεια στο μέλλον. Στιγμές, γεμάτες απο εικόνες γεμάτες απο ανθρώπους. Να το γεμίζετε το σακούλι. Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν. Τουλάχιστον να είστε γεμάτοι. Να μην είστε άδειοι απο αναμνήσεις. Είναι στη φύση του ανθρώπου ν’ αποζητάει την κανονικότητα. Να επιστρέφει σε ρυθμούς χαλαρούς γιατί δεν αντέχει την πίεση.

Αυτό είναι που με κρατάει και ξέρω ότι θα ξαναδώ τους φίλους μου. Αυτό και μας ενώνει άλλωστε. Αυτή η κανονικότητα αυτού εδώ του τόπου και οι χαλαροί της ρυθμοί. Και ας ζούμε σε μια τόσο παράλογη εποχή. Τα πράγματα θα φτιάξουν, και μαζί με την πρόοδο θα έρθουν και άλλες στιγμές. Στην Ελλάδα. Σε μιαν άλλη χώρα. Κανείς δεν ξέρει. Το μέλλον άλλωστε δεν προβλέπεται. Προσεγγίζεται μόνο. Είναι η προβολή που κάνει ο καθένας μας τον εαυτό του στο μέλλον και όλα εκείνα που θυμάται.

Απο μια μεγάλη παρέα εφήβων και νέων θα μείνουμε πίσω λίγοι κάνοντας τα ίδια όνειρα. Απλώς σταθήκαμε πιο τυχεροί να το πώ, βρήκαμε μια δουλειά πιο γρήγορα, έτυχε και σπουδάσαμε κάτι που δεν το χτύπησε έτσι όλη αυτή η κατάσταση με την κρίση. Πείτε το όπως θέλετε. Πάντως κανείς μας πριν απο δεκατρία χρόνια όταν πηγαίναμε σχολείο ακόμη δεν φανταζόταν αυτήν την στιγμή. Να πρέπει να αποχαιρετίσουμε τους καλύτερους μας φίλους σε μια εβδομάδα μέσα γιατί ξενιτεύονται. Όχι απο όνειρο. Όχι απο δίψα. Αλλά κυρίως απο έλλειψη οργάνωσης αυτού του τόπου. Άλλωστε οι αποχαιρετισμοί είναι μια μάστιγα που δεν καταπολεμάται εύκολα. Αφήνει κατάλοιπα. Και σε αυτόν που φεύγει και σε αυτούς που μένουν. Χωρίς ερωτήσεις. Χωρίς δικαιολογίες.

Έρημη πόλη

σε Προσωπικές ιστορίες απο

Αύγουστος. Αθήνα. Αν ήταν ταργούδι θα το ονόμαζαν σίγουρα Easy. Τα σχεδιά μου με έχουν φέρει πάλι ξεχασμένο μόνο έχοντας κάνει λάθος προγραμματισμό διακοπών στην άδεια πόλη. Επιχειρείς να πας για ποτό. Στέκια στο κέντρο που το χειμώνα σφίζουν απο κόσμο τώρα στη 1:55 ανάβουν τα φώτα για να διώξουν και τους τελευταίους θαμώνες και να κλείσουν. Παραδίπλα ένα ζευγάρι ξεχασμένο σχεδιάζει ανέμελο τις διακοπές του.

Θυμός. Αναρωτιέσαι που πήγαν όλοι. Γιατί έφυγαν. Συνειδητοποιείς όμως ότι σου αρέσει η πόλη έτσι. Δεν είναι καταθλιπτική. Είναι όμορφη. Είναι προσβάσιμη εύκολα σε κάθε της σημείο. Έχεις μείνει πίσω εσύ και λίγοι καλοί φίλοι. Μια έξοδο για να δείτε μπάλα, για ένα καλό φαγητό τα εκτιμάς τώρα περισσότερο απο ποτέ.

Πηγαινε Πανω